bir zamanlar.

Belki yürüdüğün kumsalda geride bıraktığın ayak izleriyim,
belki de açık unuttuğun ışığı kapatmanı bekleyen
elektrik düğmesi.
Belki en son gördüğün rüyayım, belki de anneni üzdüğünü
düşündüğün herhangi bir an.
Belki son sarıldığın kişiyim, belki de en son sarıldığında ilk
önce senin bıraktığın kişi. Belki
mürekkebi çabuk biten kaleminim, belki de tükürdüğün
kağıt parçası. Belki en son görürsün beni,
belki de görülmeyenim. Belki tabakta bıraktığın son
taneyim, belki de gözyaşlarını tek tek öpen mendilin.
Belki sevinçten zıpladığında kucakladığın havayım,
belki de sevdiğin bir kedinin herhangi bir tüyü.
Belki en çok baktığın yerim, belki de en çok gördüğün
şeyim.Belki çatalı tuttuğun elim, belki eynı elle yaptığın
her şeyim.
Belki gece yastığın en yumuşak yeri, belki de yatağın
yastık konan tarafı benim. Belki özlediklerindenim,
belki de özlemeyi sana öğretenlerden biriyim. Belki
beş parmağından biriyim, belki de kesip attığın tırnaklarından
biri. Belki konuştuğumda duymazsın, belki de duyduğun
her şeyde benim izlerim. Belki baktığın öylesine bir yerim,
belki de baktığın her yerde seni seyredenim. Belki gözlerini
kaçırdıklarınım, belki de doya doya
baktıkların. Belki erken söndürdüğün sigarayım, belki de
fincanda ikinci kez
içerken bıraktığın dudak payıyım. Belki sonsuz bir anlamım,
belki de anlamsız sözler silsilesinde
kaybolmuş eski bir... neyse...

Benzerlerimin aksine adım yok benim..
Belki kendime x diyebilirim. Ya da herhangi bir
anlamda gizlenebilirim.
Zamandan payıma düşen yok benim.
İhtiyacın olduğu an, ihtiyacın olduğu yerdeyim.
Beni düşün yeter.
Ben
sana en yakın yerdeyim...